Odszkodowanie z OC sprawcy

Wiele osób zadaje pytanie czy i na jakie odszkodowanie z OC sprawcy wypadku może liczyć. W tym wpisie zostanie omówiona kwestia dochodzenia roszczeń z polisy OC w postaci odszkodowania i zadośćuczynienia.

odszkodowanie-z-oc-sprawcy

Czy należy mi się tylko odszkodowanie z OC sprawcy ?

Odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna, niemniej, na początku należy wskazać, że oprócz odszkodowania z OC sprawcy, osobie poszkodowanej może przysługiwać również zadośćuczynienie – na ten temat można poczytać tu.

Zasadniczo, ubezpieczyciel sprawcy jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania  w przypadku gdy:

  • doszło do powstania szkody w wyniku zdarzenia objętego polisą OC,
  • pomiędzy zdarzeniem a szkodą istnieje adekwatny związek przyczynowo – skutkowy,
  • szkoda nie wynikła wyłącznie z winy osoby trzeciej lub poszkodowanego,
  • szkoda nie powstała w wyniku tzw. siły wyższej (np. huragan, powódź czy trzęsienie ziemi).

Poprzez szkodę należy tutaj rozumieć wszelkie ubytki w majątku osoby poszkodowanej, które powstały w wyniku zdarzenia powodującego szkodę – np. koszty leczenia, naprawy samochodu czy też opieki nad poszkodowanym. Ponadto, szkodą jest także to, czego poszkodowany nie uzyskał w związku ze zdarzeniem –  np. może to być utracone wynagrodzenie za pracę.

Adekwatny związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy zdarzeniem a szkodą zachodzi w sytuacji, kiedy powstała szkoda jest normalnym następstwem zaistniałego zdarzenie. Przykładowo, takim następstwem może być stłuczenie szyby po uderzeniu w nią łomem – z reguły bowiem po uderzeniu w szybę metalowym narzędziem następuje jej stłuczenie.

Dogłębnej analizy zagadnienia adekwatnego związku przyczynowo – skutkowego podjął się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 08 grudnia 2005 roku, sygn. akt III CK 298/05, gdzie wskazał, iż  „Związek przyczynowy jest kategorią obiektywną i należy go pojmować jako obiektywne powiązanie ze sobą zjawiska nazwanego “przyczyną” ze zjawiskiem określonym jako “skutek”. Ustawodawca wprowadzając w art. 361 § 1 k.c. dla potrzeb odpowiedzialności cywilnej ograniczenie odpowiedzialności tylko za normalne (typowe, występujące zazwyczaj) następstwa działania lub zaniechania, z których szkoda wynikła, nie wprowadza pojęcia związku przyczynowego w rozumieniu prawnym, odmiennego od istniejącego w rzeczywistości. Ogranicza tylko odpowiedzialność do wskazanych w przepisie normalnych (adekwatnych) następstw. Istnienie związku przyczynowego jako zjawiska obiektywnego jest determinowane określonymi okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy i dlatego istnienie związku przyczynowego bada się w okolicznościach faktycznych określonej sprawy”.

Jeżeli zaś chodzi o zadośćuczynienie, ubezpieczyciel nie w każdym przypadku jest zobowiązany do jego wypłaty. Aby otrzymać zadośćuczynienie, poza wskazanymi wcześniej przesłankami, konieczne jest bowiem także zaistnienie u poszkodowanego krzywdy. Poprzez krzywdę, należy rozumieć tutaj ból i cierpienie, które dana osoba doznała w związku z wypadkiem, za który odpowiedzialność ponosi ubezpieczyciel w ramach polisy OC. Jeżeli zatem osoba poszkodowana nie doznała w wyniku zdarzenia krzywdy (np. w postaci złamania ręki), ubezpieczyciel nie będzie zobowiązany do zapłaty zadośćuczynienia.

Wysokość odszkodowania z OC sprawcy

Gdy w danym przypadku dojdzie do zaistnienia u osoby poszkodowanej krzywdy pojawia się kolejny problem, a mianowicie kwestia wysokości zadośćuczynienia jakie powinno zostać jej wypłacone. Niestety nie istnieje żaden wzór na podstawie którego można  obliczyć należną poszkodowanemu kwotę. Co do zasady jednak powinna to być kwota o odczuwalna ekonomicznie i rekompensująca poszkodowanemu doznaną krzywdę. W praktyce, przy obliczaniu kwoty zadośćuczynienia, pod uwagę bierze się wiele czynników. W szczególności zaliczamy do nich:

  1. rodzaj obrażeń jak i też rozmiar związanych z nimi cierpień fizycznych lub psychicznych,
  2. stopień kalectwa lub oszpecenia,
  3. poczucie nieprzydatności,
  4. konieczność korzystania ze wsparcia bliskich,
  5. wiek osoby poszkodowanej,
  6. widoki na przyszłość.

Powyższe nie wyczerpuje katalogu czynników mających znaczenie na wysokość należnego zadośćuczynienia. Wiele bowiem zależy od charakterystyki danej sprawy. Przy ustalaniu możliwej do uzyskania kwoty zadośćuczynienia, warto zatem podeprzeć się bardzo bogatym orzecznictwem sądów w tym zakresie. Wskazać tutaj można chociażby na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2011 roku, sygn. akt I PK 145/10, gdzie Sąd Najwyższy wskazał, iż: „Przy ustalaniu odpowiedniego zadośćuczynienia, o którym mowa w art. 445 § 1 k.c., nie można pomijać notoryjnego faktu, iż w obecnej sytuacji społeczno-gospodarczej, polskie społeczeństwo jest w wysokim stopniu rozwarstwione pod względem poziomu życia i zasobności majątkowej. Wysokość stopy życiowej społeczeństwa jedynie w sposób uzupełniający (w aspekcie urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej – art. 2 Konstytucji RP) może rzutować na wysokość zadośćuczynienia należnego poszkodowanemu za doznaną krzywdę. Kwestią zasadniczą jest rozmiar szkody niemajątkowej. Wysokość zadośćuczynienia musi być rozważana indywidualnie i przedstawiać dla poszkodowanego odczuwalną wartość ekonomiczną, adekwatną do warunków gospodarki rynkowej. Przy ocenie wysokości zadośćuczynienia w przypadku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia należy uwzględniać czynniki obiektywne w postaci czasu trwania oraz stopnia intensywności cierpień fizycznych i psychicznych, nieodwracalności skutków urazu (kalectwo, oszpecenie), rodzaju wykonywanej pracy, szans na przyszłość, wieku poszkodowanego, a także czynniki subiektywne, jak poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiową itp. Nie bez znaczenia są też takie okoliczności, jak pozbawienie poszkodowanego możliwości osobistego wychowywania dzieci i zajmowania się gospodarstwem domowym lub konieczność korzystania z pomocy innych osób przy prostych czynnościach życia codziennego.” czy też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2007 roku, sygn. akt V CSK 245/07 „Ustalenie wysokości zadośćuczynienia przewidzianego w art. 445 § 1 k.c. wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru doznanej krzywdy, takich jak: wiek poszkodowanego, stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (kalectwo, oszpecenie), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiowa oraz inne czynniki podobnej natury.”

Szanse na odszkodowanie lub zadośćuczynienie z OC sprawcy

Bardzo wiele osób zadaje sobie pytanie jakie są szanse na otrzymanie od ubezpieczyciela odszkodowania lub zadośćuczynienia. Niestety nie da się ich jednoznacznie określić, wszystko zależy bowiem od poszczególnych okoliczności pojawiających się w sprawie Zasadniczo, jeżeli w sprawie występują opisane w niniejszym wpisie przesłanki, to ubezpieczyciel w większości przypadków nie może odmówić wypłaty odszkodowania czy zadośćuczynienia. Należy jednak pamiętać tutaj o bardzo ważnej rzeczy, a mianowicie o stosunkowo częstym zaniżaniu odszkodowań i zadośćuczynień przez ubezpieczycieli. Zdarza się bowiem, że ubezpieczyciel wielokrotnie zaniża należne odszkodowanie, a kwestie zadośćuczynienia przemilcza. W takim wypadku warto skonsultować się z radcą prawnym lub adwokatem, który okiem profesjonalisty będzie mógł ocenić, czy w danej sprawie zapłacono wszystkie należne tytułem odszkodowania lub zadośćuczynienia kwoty.

Potrzebujesz bezpłatnej konsultacji w sprawie o odszkodowanie z oc sprawcy ? Kliknij tutaj. 

Ostatnie wpisy